zondag 26 juli 2015

Een hele brief voor een bijna-lief.


Ik weet niet zo goed of ik mezelf aan het beschermen ben tegen door jou gekwetst worden of dat mijn gevoel wegebt omdat het er gewoon niet in zit. Ik neig ernaar het eerste te geloven, omdat ik niet weet wat jij nou eigenlijk van mij wilt. Ik weet niet wat je van mij verwacht en al helemaal niet wat ik van jou kan verwachten. Maar ik weet wel dat dit, zoals het nu gaat, niet genoeg voor mij is. De ‘schuld’ hiervan ligt denk ik bij mij. Maar ik weet dat ik je niet om meer durf te vragen, deels omdat ik je ook niet om meer wil moeten vragen. Ik voel me door je afgewezen en heb het gevoel dat ik gewoon een optie, een mogelijkheid voor je ben. Misschien ligt dit volledig aan mij en misinterpreteer ik de signalen die ik denk zo duidelijk te zien. Of misschien zie ik het goed en vind je me niet zo leuk of interessant meer nu je me beter kent. Hoe dan ook is dit wat er nu is niet wat ik wil. Dat is de impasse waar mijn gedachten steeds op uitlopen, maar waar ik steeds geen gestalte aan durf te geven door het te benoemen. Logisch eigenlijk dat ik anders tegen je doe, want ik sta als bevroren vast tussen mijn ratio en mijn gevoel terwijl ik geen van de twee durf te vertrouwen. Dit is het punt dat ik altijd bereik, waarop het voor mijn gevoel twee kanten op kan, omdat het niet hetzelfde kan blijven. En dan wacht ik af, voor een korte periode, er van overtuigd dat de ander ook aanvoelt dat hetgene dat er is op z’n einde loopt. En dus zoek ik naar signalen van wat jij wilt, hopend op een ander teken dan ik verwacht. Ik voel een zenuwachtige kriebel in mijn onderbuik, een combinatie van hoop en spanning, terwijl ik je ondertussen niet eens aan kan kijken. Ik vermoed dat ik in je ogen toch niet vinden zal, waarvan ik constant twijfel of ik het wel zoek. Ik schrijf je dit nu, terwijl de kans groot is dat ik je dit nooit zal laten lezen. Dit is namelijk het punt waarop ik altijd zelf de keuze maak in welke kant het opgaat. Het is lastig voor me om de richting te veranderen als ik mijn besluit genomen heb. “This is more than you signed up for” is wat ik steeds denk. Aan die gedachte ligt ten grondslag dat ik altijd bang ben om teveel te zijn, te intens, misschien verstikkend. Best gek misschien, voor iemand die door de wereld als afstandelijk gezien wordt. Misschien is die afstand wel het gevolg van me altijd moeten inhouden in de angst om ‘teveel’ te zijn. Maar ik ben op een punt aangekomen dat ik het belangrijk vind om niet aan mezelf voorbij te gaan. Ik wil me niet inhouden omdat ik misschien anders ben dan ik in de ogen van een ander zou moeten zijn. Ik wil niet doen alsof het oké is dat je er niet bent als je zou komen eten met mij en mijn broertje, want het is niet oké voor me. Het is niet oké dat je me op je laat wachten, terwijl ik je in eerste instantie al niet eens durf te vragen of je me wilt zien. Ik heb je gelijk verteld dat ik altijd het gevoel heb niet leuk genoeg, mooi genoeg, slim genoeg maar vooral niet belangrijk genoeg te zijn. En precies dat laatste is wat ik me voelde, omdat je er niet was en ik op je zat te wachten. Misschien mag ik het je niet verwijten, want je kent me pas een aantal weken en je bent me niets verplicht. Maar ik wil me niet zo voelen, ik wil voelen dat ik de allerleukste ben en wél belangrijk. En als dat niet iets is wat ik van je mag verwachten, dan is dit waar het voor mij ophoudt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen